تفكر مثبت : عزت نفس و خود كنترلي (1)

عزت نفس

عزت نفس (ارزيابی کلی خود ما) مجموعه‌ای از تمام طرح‌واره‌های ما راجع به خودمان و خود‌های ممکن ماست. اگر ما خودمان را جذاب، قهرمان، باهوش، ثروتمند و يا عاشق می‌دانيم، يعنی که عزت نفس ما بالاست. در واقع عزت نفس يک موتور انگيزشی است که به مکانيسم شناختی ما نيرو می‌دهد. جنيفر کراکر و کانی‌ولف[1][1] (2001) معتقدند که يک نفر ممکن است عزت نفس بالایی داشته باشد در حالی که برای مطرح کردن آن، پول، ثروت و جذابيت فيزيکی خود را ملاک قرار دهد و شخص ديگری عزت نفس بالایی داشته باشد، زمانی که استانداردهای اخلاقی و عشق به خدا داشته باشد.

عزت نفس پایین، ريسک ابتلاي افراد به افسردگي، اعتياد و بعضي از انواع بزهکاري‌ها را افزايش مي‌دهد. وقتي فرد احساس کمبود عزت نفس مي‌کند بيشتر امکان دارد نیمه خالی لیوان را ببیند، در صورتی که زماني که ما نسبت به خود احساس امنيت مي‌کنيم؛ نيازي نيست حالت دفاعي به خود بگيريم. در اين حالت ما کمتر نازک نارنجي و حساسيم، و ديگر نيازي نداريم که ببينيم چه کسي از ما خوشش مي‌آيد و چه کسي از ما بدش مي‌آيد. برعکسِ عزت نفس ظاهري و متزلزل، عزت نفس ايمن عبارت است از داشتن احساس خوب نسبت به آن‌چه واقعاً هستيم و نه نسبت به ظواهر، پول و ديگر متعلقات و اين خود مي‌تواند باعث خوب بودن شود. افراد با عزت نفس بالا در مقايسه با آن‌هايي كه داراي عزت نفس پايين هستند، شادترند، داراي مشكلات روان‌پریشی كمتري هستند، به ميزان كمتري به زخم معده و بي‌خوابي مبتلا می‌شوند و به ميزان كمتري مستعد اعتياد به مواد مخدر و الكل می‌باشند (بروكنر[2][2] و‌ هالتن[3][3]، 1978، براون[4][4]، 1991).